ภูไท
ภาษาผู้ไทสำหรับบุคลากรทางการแพทย์

     

     

คำนำ

ภาษาผู้ไท (ภูไท) อยู่ในกลุ่มเดียวกันกับ ภาษาไทย ลาว แสก โย้ย และญ้อ ซึ่งอยู่ในตระกูลภาษา ไท-กะได (Tai-kadai) ถิ่นกำเนิดเดิมอยู่ที่เวียดนามตอนเหนือ และจีนตอนใต้ ในบริเวณนี้มีภาษาไท กลุ่มต่างๆอีกมากมายหลายกลุ่ม

เชื่อกันว่าชาวผู้ไทอพยพมาจากแคว้นสิบสองจุไท ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม ซึ่งไม่ทราบช่วงเวลาที่แน่นอน ต่อมาอพยพมาที่บริเวณที่ราบเชิงเขา ทางตะวันออกของแขวงสะหวันนะเขดและคำม่วน ซึ่งอยู่ในเขตลาวตอนกลาง มีบางชาติพันธุ์ เช่น ไทขาว ไทแดง ไทดำ ยังคงอาศัยอยู่ที่สิบสองจุไทในปัจจุบัน นักเขียนบางท่าน เชื่อว่าผู้ไทและไทดำเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน แต่นักภาษาศาสตร์เชื่อว่า ต่างชาติพันธุ์กัน ผู้เขียนคิดว่าถิ่นที่อยู่เดิมของผู้ไทอยู่ทางตะวันออกของสิบสองจุไท ในบริเวณที่มีภาษาใกล้เคียงกับภาษาผู้ไท คือภาษาพวน และภาษาเหนือ ปัจจุบันคือแขวงหัวพัน เชียงขวาง ของลาว หรือเมืองงอยอันของเวียดนาม

ในช่วงรัชกาลที่ 3 ประมาณ 180 ปีที่แล้ว หลังจากเกิดกบฏ เจ้าอนุวงศ์ เพื่อให้เวียงจันทร์เป็นอิสระ เวียงจันทร์ได้ถูกทำลายโดยกองทัพไทย ช่วงนั้นเกิดกรณีพิพาท ระหว่าง ไทย-เวียดนาม กองทัพไทยเกรงว่าคนผู้ไทและกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆจะเป็นกองกำลังให้เวียดนาม จึงได้กวาดต้อนผู้คนบางส่วนมาอยู่ฝั่งขวาของแม่น้ำโขง  ดังนั้นจึงยังมีกลุ่มชาติพันธุ์ผู้ไท อาศัยอยู่ทั้งสองฝั่งแม่น้ำโขงในปัจจุบัน และคนผู้ไทในภาคอีสานยังคงพูดถึงบรรพบุรุษของตัวเอง ว่ามาจากเมืองบก เมืองวัง

ภาษาผู้ไทมักถูกอธิบายว่าเป็นภาษาที่คล้ายคลึงกับภาษาลาวและอาจมีคำศัพท์แตกต่างกันเล็กน้อย แต่ความเป็นจริงแล้ว ภาษาผู้ไท มีความแตกต่างจากลาวและไทยทั้งคำศัพท์ เสียงวรรณยุกต์ การออกเสียง และการเรียงประโยค ซึ่งคนที่ไม่เคยใกล้ชิดกับคนผู้ไทฟังไม่เข้าใจ จากประสบการณ์การทำงานในโรงพยาบาลกว่า 20 ปี พบว่าแพทย์ หรือบุคลากรที่มาจากถิ่นอื่นที่ไม่คุ้นเคยกับภาษาผู้ไท มักมีปัญหาในการสนทนากับผู้ป่วย โดยเฉพาะผู้สูงอายุผู้ไท

หนังสือเล่มนี้ มีเป้าหมายให้ แพทย์ พยาบาล เจ้าหน้าที่สาธารณสุข และนักศึกษาสาขาที่เกี่ยวข้อง ผู้ซึ่งไม่คุ้นเคยกับภาษาผู้ไท ได้มีการสื่อสารที่ถูกต้อง และมีประสิทธิภาพ เพื่อประโยชน์สูงสุดในการให้การดูแลผู้ป่วยโดยเฉพาะกลุ่มผู้สูงอายุ

ผู้เขียนหวังว่าหนังสือเล่มนี้จะช่วยกระตุ้นให้เห็นคุณค่าและร่วมอนุรักษ์ภาษาผู้ไท แต่การที่จะประสบผลสำเร็จนั้น พ่อ แม่ ผู้ปกครองต้องใช้ภาษาผู้ไทในการสนทนาในครอบครัวซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญ ในการเลือกให้ภาษาผู้ไทมีอนาคตอยู่ต่อไปในโลกใบนี้ หรือจะปล่อยให้ภาษาผู้ไทตายไปกับกาลเวลา นี่คือความรับผิดชอบของคนผู้ไททุกๆคน                                                                                          

                                                                                                                   ผู้เขียน

หนังสือเล่มนี้พิมพ์เมื่อเดือนธันวาคม 2554 (ISBN: NN) ฉบับ ภาษาอังกฤษ หรือ ภาษาไทย สามารถดาวโหลดได้ที่นี่ ในรูปแบบไฟล์ PDF

ดูตัวอย่างหนังสือด้านล่าง

     

บ้านผู้ไท ที่แขวงสะหวันนะเขต ปี 2433

บ้านผู้ไท บ้านอ่างคำ เมืองวัง ปี 2553

ผู้ไทที่เมืองเซโปน พ.ศ. 2433

 

 

11 November 2011 © Asger Mollerup and Thanyalux Chaiyasook Mollerup

macsida@thai-isan-lao.com

www.thai-isan-lao.com